Ondertussen zitten we in onze 6de week van ons ingeperkt leven. Nu pas kom ik er toe om hierover iets op papier te zetten. Hoe dit komt : heel tegenstrijdige gevoelens wisselen elkaar af. En op sociale media zie ik heel veel verschijnen: heel veel coaches kiezen voor online coachen en zien de opportuniteiten van deze periode. Dit maakt mij onrustig en onzeker. Ik kies niet voor online. En die opportuniteiten… laat ons eerst maar gezond blijven, met elkaar overeenkomen, ons werk en huishouden op elkaar afstemmen, emotioneel verwerken dat ons leven en onze relaties er op dit moment anders uitzien… 

Op dit moment ben ik ‘werkloos’. De groepsessies hartcoherentie zijn afgelast. En de individuele sessies heb ik zelf stopgezet. Waarom niet online? Ik sta niet afkerig van techniek, ben een voorstander van mensen online te ontmoeten en met hen te vergaderen, maar online coachen en begeleiden van mensen met stress en lichamelijk stressklachten, en dit via de hartcoherentiemethode, daar kon en wilde ik me nog niet toe aanzetten. Dat past niet bij de manier waarop ik naar coachen (met hartcoherentie) kijk. Voor mij is de interactie tussen coach en coachee, datgene wat verbaal niet gezegd wordt, belangrijk. De begroeting bij het binnenkomen, dat oogcontact, die non-verbale reacties, dat kleine glimlachje, die horen onlosmakelijk bij het begeleiden van mensen. De subtiele veranderingen in de ademhaling, die een enorm verschil maken op vlak van coherentie, zijn niet te detecteren en te sturen via online coaching. Online coachen is een meer afgevlakt coachen voor mij. 

In Made in Limburg stond op 21 april een artikel “Dankbaarheid, geduld en zorg worden uitgeschakeld”. In dit artikel wordt objectief beschreven wat ik aanvoel en moeilijk onder woorden kon brengen. 
Het knuffelhormoon ‘oxytocine’ is een hormoon dat aangemaakt en bevorderd wordt door grouphugs, high fives, schouderklopjes, een stevige handdruk of kus, een fijne babbel en oogcontact. Dit hormoon vormt een tegengewicht aan het stresshormoon ‘cortisol’. 

“Vandaag uitgerekend in deze moeilijke periode, zijn al deze vormen van sociaal contact sterk terug gedrongen, waardoor we in een situatie van sociale deprivatie belanden”, aldus de auteurs Koen Hendrix (VKW Limburg) en Liesbeth Vandenrijt (Motmans & partners). “Sociaal en fysiek contact met teamleden, klanten,… is dan ook van wezenlijk belang om een veilige omgeving te creëren waarin groepsgevoel en solidariteit heersen. We communiceren nu eenmaal beter in levende lijve, met non-verbale ondersteuning. Empathie krijgt in een sociale en fysieke context veel meer ruimte dan bij het ontbreken van dit contact.”

Voorlopig werk ik dus achter de schermen door aan Hoofdweg. Ik maak materiaal in orde, verdiep mijn kennis, bereid een congres en sessies voor. Van zodra het weer ‘mag’, open ik ook weer mijn praktijk, mits aanpassingen zodat ik die anderhalve meter kan waarborgen. Maar dan ga ik weer ten volle voor het creëren van een veilige ruimte waarin ik de andere kan begeleiden vanuit mijn hart, op een manier die volledig past bij wie ik ben.