Vorige zondag heb ik deelgenomen aan BK Vinzwemmen in het
Zilvermeer in Mol… 4 km zwemmen in open water, met vinnen, snorkel en een (voor
de eerste keer) wetsuit.

Na een razendsnelle start, waarbij ik niet wilde onderdoen
voor alle supersnelle jonge gasten, was ik 200m verder al veel te diep gegaan. Bovendien
was ik in paniek door het koude water dat in mijn snorkel liep en ik moeilijk
uitgeblazen kreeg, het pak dat ik niet gewoon was, én de ademhaling die al veel
te snel ging.

Mijn eerste reactie was om naar de boot te roepen en te stoppen.

Maar dan toch … beginnen focussen op een rustige en regelmatige ademhaling , mijn
aandacht kunnen verleggen naar mijn hartstreek en zo maakte ik de klik.
Terug
beginnen zwemmen en een dik uur later kon ik na 4 km toch de eindmeet aantikken. 1-0 voor de hartcoherentie!

De paniek
overwonnen! En nog genoten ook!